นักแสดงและนักร้องที่เริ่มต้นจากซีรีส์ก่อนจะก้าวสู่เวทีคอนเสิร์ตของตัวเอง ผลงานเพลงของเขาเดินทางไปไกลกว่าที่คิด โดยเฉพาะในญี่ปุ่นที่มีแฟนคลับเหนียวแน่นมาตลอดหลายปี พื้นที่นี้คือที่ที่เขาเล่าเรื่องเบื้องหลังงาน วันธรรมดา และเพลงที่กำลังทำอยู่ ให้คนที่ติดตามกันจริง ๆ ได้อ่านก่อนใคร
เพิ่งเห็นตัวเลขเมื่อเช้า ยังไม่ค่อยเชื่อสายตาตัวเอง จำได้ว่าตอนปล่อย MV แรกสุดในชีวิต ยอดวิวค้างอยู่ที่สี่พันกว่าอยู่หลายเดือน ตอนนั้นก็ดีใจมากแล้ว ขอบคุณที่กดดูซ้ำ กดแชร์ และยังอยู่ตรงนี้ครับ
งานเปิดตัวเมื่อวานผ่านไปด้วยดี ขอบคุณทุกคนที่มายืนรอตั้งแต่บ่าย ทั้งที่แดดร้อนมาก ตอนเดินเข้างานได้ยินเสียงเรียกจากฝั่งซ้ายแต่หันไม่ทัน ถ้าเป็นคุณที่อ่านอยู่ตรงนี้ ผมได้ยินนะครับ
อัดเสียงร้องเสร็จเมื่อคืน เหลือมิกซ์กับมาสเตอร์อีกนิดเดียว เพลงนี้ช้ากว่าทุกเพลงที่เคยทำ และสั้นที่สุดด้วย สามนาทีนิด ๆ ตอนแรกจะทำให้ยาวกว่านี้แต่ลองแล้วรู้สึกว่ามันพอแล้ว ยังไม่บอกวันปล่อย แต่ไม่นานเกินรอแน่นอน
ตั้งใจจะไม่ทำอะไรเลยทั้งวัน แล้วก็ทำได้จริง ๆ เปิดแผ่นเสียงฟังตั้งแต่เช้า ทำกับข้าวกินเอง แล้วก็นอนเล่นกับหมาอยู่ตรงพื้นจนบ่าย วันแบบนี้ปีหนึ่งมีไม่กี่วัน เลยพยายามไม่ให้เสียเปล่า
อยากเขียนถึงคนที่ญี่ปุ่นเป็นพิเศษสักครั้ง จดหมายที่ส่งมาผมอ่านทุกฉบับ บางฉบับเขียนภาษาไทยด้วย สะกดผิดบ้างแต่ตั้งใจมาก อ่านแล้วยิ้มอยู่นาน ปีนี้ตั้งใจจะไปให้บ่อยขึ้นกว่าเดิม และจะพยายามพูดญี่ปุ่นบนเวทีให้มากขึ้นด้วย ขอบคุณที่รออยู่ตรงนั้นเสมอครับ
ถ่าย MV เสร็จแล้ว ใช้เวลาสองคืน เริ่มหกโมงเย็นเลิกตีห้า คืนแรกฝนตกหนักจนต้องหยุดไปสองชั่วโมง แต่กลายเป็นว่าถนนเปียกทำให้ภาพออกมาดีกว่าที่วางแผนไว้เยอะ บางทีสิ่งที่พังแผนก็ช่วยงานได้เหมือนกัน
รวบรวมคำถามที่เจอบ่อยที่สุดมาตอบทีเดียว 1. เขียนเพลงเองไหม — เขียนเองเกือบทั้งหมด บางเพลงเขียนร่วมกับโปรดิวเซอร์ 2. ชอบเพลงไหนของตัวเองที่สุด — เปลี่ยนตลอด ตอนนี้เป็นเพลงที่ยังไม่ได้ปล่อย 3. ตื่นเต้นก่อนขึ้นเวทีไหม — ทุกครั้ง ไม่เคยหาย และคิดว่าไม่ควรหายด้วย 4. เรียนภาษาญี่ปุ่นถึงไหนแล้ว — พูดได้ประมาณสามสิบเปอร์เซ็นต์ของที่อยากพูด กำลังพยายามอยู่ 5. พักผ่อนยังไง — นอน ทำอาหาร แล้วก็นอนอีก
มาทำงานแค่สองวันแต่ขอเวลาเดินเล่นตอนเช้าไว้หนึ่งชั่วโมงทุกวัน เช้าวันที่สองฝนตก เลยหลบเข้าร้านกาแฟเล็ก ๆ แถวชิโมะคิตะซาวะ นั่งอยู่ตรงนั้นจนฝนหยุด เป็นชั่วโมงที่เงียบที่สุดของทั้งทริป
ช่วงนี้ฟังเพลงเก่ามากกว่าเพลงใหม่ ส่วนมากเป็นงานยุคเจ็ดศูนย์ที่อัดสด ๆ ทั้งวง ไม่มีการซ้อนเสียงเยอะ ฟังแล้วรู้สึกว่ามันมีความไม่เป๊ะบางอย่างที่ทำให้เพลงมีชีวิต กำลังลองเอาความรู้สึกนั้นมาใช้กับงานชุดหน้าอยู่ ยังไม่รู้ว่าจะออกมาเป็นยังไง แต่สนุกดี
ถ่ายตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงสองทุ่ม เปลี่ยนชุดเจ็ดชุด แต่รูปที่ได้ใช้จริงคือชุดที่สอง ถ่ายก่อนเที่ยงนิดเดียว ระหว่างรอเซ็ตไฟใหม่ก็นั่งอ่านนิตยสารเก่าที่กองอยู่ในสตูดิโอไปเรื่อย ๆ วันนั้นสนุกกว่าที่คิดไว้มาก
อาทิตย์นี้อยู่ห้องซ้อมวันละแปดชั่วโมง กำลังจัดลำดับเพลงใหม่ทั้งเซ็ต มีเพลงหนึ่งที่ย้ายไปมาอยู่ห้ารอบแล้วยังไม่ลงตัว วางไว้ตรงกลางแล้วมันเงียบเกินไป วางไว้ท้ายแล้วมันหนักเกิน สุดท้ายอาจจะเปลี่ยนเรียบเรียงแทนที่จะย้ายที่
ทีมช่างภาพส่งไฟล์มาให้เลือกแล้ว เลยหยิบมาลงสามรูปที่ชอบที่สุด รูปสุดท้ายถ่ายหลังคนกลับหมดแล้ว เวทีเหลือไฟดวงเดียว ตอนนั้นนั่งอยู่ตรงนั้นคนเดียวประมาณยี่สิบนาที
กลับถึงบ้านตีสามแล้วยังนอนไม่หลับ เลยขอมาพิมพ์ตรงนี้ก่อน ตอนไฟในฮอลล์ดับแล้วเห็นแท่งไฟขึ้นพร้อมกันทั้งฮอลล์ ผมยืนนิ่งไปสองสามวินาทีจริง ๆ ลืมคิวที่ซ้อมมาทั้งเดือนไปเลย ขอบคุณที่ร้องตามทุกเพลง แม้แต่เพลงที่เพิ่งปล่อยได้ไม่ถึงเดือน เจอกันใหม่เร็ว ๆ นี้ครับ